|
KEF ARAPÇADAKİ ‘KEF’ HARFİ (İNCE OKUNUŞLU) İLE BAŞLAYAN KELİMELER |
 |
 |
 |
Kafır= kâfir
Kahraba=elektrik
Kahrabiyyé= tüplü ışıldak
Kamira= kamera, fotoğraf makinası
Karam= kerem
Karm= bağ
Karmé= asma
Karrat=bazen
Kasalayé= kamış
Ke’b= topuk
Ke’ké= çocuklar için küçücük somun ekmek
Kéf= nasıl
Kef= 1.eldiven, tokat 2. Bükme
Keffiyyê= başörtüsü
Kefiyl= kefil
Kejjé= bir tutam saç
Keef= Büyükçe kaya
Kele= zira, çünkü
Kem= kaç, ne kadar
Keme= gibi
Kémıl= tamamlanmış
Keleb= azmak
Kelb= köpek
Kelson= kilot
Keen= idi
Kenun= eskiden odanın bir köşesine yapılan banyo yeri
Kenzé= kazak
Kerş= yıkılma
Kertoné= karton
Kervé= kira
Keesé= kâse
Kesel= üşengeç, tembellik
Kesır= 1.kırma, 2.sapma
Kesre= esre
Kesuvl=üşengeç, tembel, çalışmaktan kaçan
Keşşe= papaz
Keşşé= yığıntı
Keşşé= çokluk belirtir
Keviy= bükmek, ütü
Kevkeb= yıldız
Kevkelé= dağlarda, tarlalarda özellikle gölgeden korunmak için taşlardan harçsız kubbemsi şekilde örülen küçük barınak
Kevmé=küme, yığın
Kevn = âlem
Keylé=ölçü
Keys= taraf(a), yöne
Kıb=at
Kıbara= büyüklenmek, kibir
Kıbené= aşçı, ev hanımı
Kıbbé= yumak
Kıbbeyé= bardak
Kıdo=yazık, zavallı
Kıfır= 1.dinden çıkma, 2.kâfirler
Kıffar= kâfirler
Kıffara= kefaret
Kıflé= aile fertleri
Kıx= çocuk dilinde pis
Kıĥıl=sürme
Kıl= ye
Kılbıten= kerpeten
Kılem= söz
Kıllu= hepsi, bütün
Kılu fı kıllu= hepsi hepsi
Kıls=kireç
Kılvé= böbrek
Kılyevm= hergün
Kımmé= takke, şapka, bere vb.
Kındêrip= söğütlü köyü
Kınné= gelin
Kınnevb=her zaman
Kıraha=
Kıramé= keramet
Kırb= nemli, sıcak
Kırdi= Kürt
Kırrén= sökmek
Kırsıben= Asma ağacının yakacak olarak kullanılan kurumuş dalları
Kısdên= besinleri turşu, salamura vb. yöntemlerle saklamak
Kısvé=nevresim, mitil, özellikle yorgan için kılıf
Kışfen= açmak, örtüyü kaldırmak
Kışın=burçak
Kıtebé= yazı
Kıtéli= içli köfte
Kıt’én= kesmek
Kıtfén= dikmek, dikiş
Kıtıf= omuz
Kıtlé= kitle
Kıttên= susuzluktan ağzın kuruması
Kıttené= keten, sargı bezi
Kıvyên= ütülemek
Kızbara= kişniş
Kiysê= torba, poşet
Kiylên=ölçmek
Kiylo= kilo
Koçer= göçebe
Kofé= kulübe, barınak
Kox= kümes
Komıré= kömür
Koné= çadır
Ko-pen-yo= ebeyi seçmek için elleri üst üste koyarak kul. Söz (ay- may- kumay)
Kor= ateş ocağı
Kun= eğer
Kura= top, küre
Kursi= sandalye
|
Yöremizde bilinen en eski yerleşimler İÖ 3000 yılında Huriler'e aittir. Huriler'den sonra Mitani halkı,onların ardındada Asurlular yöreye hakim olmuşlardır.Asurluların yönetimine geçen yöremiz İÖ IV.yüzyılın ikinci yarısından başlayarak Pers Kralı II.Keyhüsrev'in,İÖ 331'de İskender'in, onun ölümü üzerine de komutanlarından Seleukos'un egemenliği altına girmiştir. İÖ II. yüzyılda başlayan karışıklıklar sırasında Arami halkı,Abgar Beyliğini kurdu. Aynı dönemde yöremiz Romalılar ile Sasaniler arasındaki bir çok çatışmaya sahne olmuştur. İS 640'ta Ömer'in halifeliği sırasında "İlyas Bin Ganem" adlı Arap komutanı yöreye hakim olmuştur.Böylece köyümüz ve çevresi İslam hakimiyetine girer ve bundan sonra yörede İslamiyet hızla yayılır. MS 692'deki Abdulmelik döneminde köyümüzün bulunduğu yöre Emeviler'in eline geçer. 11.Yüzyılda Selçuklu hakimiyetine giren yöre bir süre sonra Artuklu hakimiyetine girer. Yavuz Sultan Selim'in Doğu Seferi sırasında yöremiz Osmanlı hakimiyetine girer. Osmanlılardan sonra kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin Mardin İlinin Gercüş ve daha sonra da 1994 yılında Midyat İlçesine bağlı bir köy durumuna gelmiştir. Köyümüzün çevresinde eski mağara yerleşimleri, kaya içine oyulmuş mezarlar,toprak altından çıkarılmayı bekleyen KUDİ ve BİR'İNE mevkiindeki harabeler ile önemli bir tarihi geçmişe sahiptir. Tarihi İpek Yolu üzerinde bulunan köyümüz, değişik kavimlerin ve inançların birleştiği bir bölgede bulunmaktadır.Yöremizde Müslüman ve Süryaniler, yüzyıllardır uyum içinde yaşamaktadır. Köyümüzün batı komşusu olan Kıllıs Köyü tamamen bir Süryani köyüdür. Kilisesi ve şarap üretimi ile meşhurdur. Köyümüz ve çevresinde süregelen bazı zanaatlar gelişmiştir. Bunlardan bazı sanatlar Midyat'la özdeşleşmiştir: Kuyumculuk,taş kesme ve işleme sanatı, kilim ve gömlek dokumacılığı,terzicilik, ayakkabıcılık, bakırcılık, demircilik bunların başlıcalarıdır.